
یک مطالعه جدید نشان میدهد که تنهایی و انزوای اجتماعی میتواند تا شش سال از عمر سالم یک فرد بکاهد.
به گزارش همشهری آنلاین، پژوهشگرانی میگویند وقتی افراد احساس تنهایی میکنند و دچار انزوا میشوند، سلامت جسمی و روانی آنها آسیب میبیند؛ حتی اگر تا حد زیادی به عادات سالم پایبند باشند.
این دو عارضه با هم تفاوت دارند. «انزوای اجتماعی» به داشتن روابط اندک یا تماس محدود با دیگران اشاره دارد، در حالی که «تنهایی» احساسی آزاردهنده ناشی از فقدان ارتباطی معنادار است. به عبارت دیگر، افراد ممکن است دچار انزوای اجتماعی باشند، اما همچنان احساس تنهایی نکنند، مشروط بر اینکه از همان ارتباطات محدودی که دارند، آنچه را که نیاز دارند دریافت کنند.
این پژوهشگران میگویند مطالعهشان نشان داد که انزوای اجتماعی و تنهایی میتوانند تأثیر بسزایی بر امید به زندگیِ عاری از بیماری داشته باشند و این موضوع شامل هر دو بیماریهای جسمی و روانی میشود.
پژوهشگران در این مطالعه، وضعیت بیش از ۲۷۷ هزار نفر را در بازه سنی ۴۰ تا ۶۹ سال بررسی کردند؛ افرادی که در آغاز مطالعه، فاقد هفت مشکل عمده سلامتی شامل دیابت، بیماری قلبی، بیماری ریوی، زوال عقل، سرطان، افسردگی و اضطراب بودند. این افراد در «بانک زیستی بریتانیا» (UK Biobank) — که یک مطالعه بلندمدت سلامت در انگلیس است — مشارکت داشتند.
این تیم تحقیقاتی تأثیر تنهایی و انزوای اجتماعی را بر تعداد سالهای زندگیِ عاری از بیماری — با در نظر گرفتن سن ۵۰ سالگی به عنوان نقطه مرجع — سنجید.
نتایج نشان داد زنانی که همزمان دچار تنهایی و انزوای اجتماعی بودند، بهطور میانگین ۲.۴ سال کمتر بدون مشکلات جسمی زندگی کردند، در حالی که این رقم برای مردان ۱.۷ سال کمتر بود.
وضعیت سلامت روان حتی وخیمتر بود؛ زنان حدود ۳.۷ سال و مردان ۵.۸ سال کمتر، زندگیِ عاری از اختلالات روانی را تجربه کردند.
تحقیقات نشان دادهاند که مردان بیشتر مستعد ابتلا به تنهایی هستند. همچنین زنان تمایل به زندگی طولانیتر از مردان دارند و در برخی بیماریها هم مزایای جنسیتی وجود دارد.
نکته قابل توجه این است که سبک زندگی سالمتر – رژیم غذایی، ورزش، خواب و عدم استعمال دخانیات – از دست دادن سالهای بدون بیماری مرتبط با انزوای اجتماعی را محدود کرد، اما خطرات سلامتی ناشی از تنهایی را به طور قابل توجهی کاهش نداد.
یافتههای این بررسی در توافق با بررسیهای قبلی هستند که نشان دادهاند که انزوای اجتماعی و تنهایی با افزایش مرگ و میر، به ویژه مرگ و میر زودرس مرتبط هستند.




