یادداشت | علیرضا مرندی: قدرشناسی از پرستاران را به روزهای بحران محدود نکنیم

همشهری آنلاین – گروه سیاسی: علیرضا مرندی پزشک رهبر شهید در یادداشتی به مناسبت ولادت حضرت زینب(س) و روز پرستار به همشهری آنلاین گفت:

تاب‌آوری کادر درمان در زمان جنگ، کرونا و دیگر شرایط دشوار، جلوه‌ای از احساس وظیفه و فداکاری است. پزشکان و پرستاران در موقعیت‌هایی که جان مردم در خطر است، در کنار آنها می‌مانند و برای نجات جان انسان‌ها تلاش می‌کنند. البته این فداکاری نباید باعث شود قدرشناسی از این گروه را فقط به روزهای بحران محدود کنیم.

ولادت حضرت زینب(س) و روز پرستار، فرصتی برای یادآوری فداکاری کسانی است که در روزهای سخت و شرایط بحرانی، در کنار مردم می‌مانند و برای نجات جان آنها تلاش می‌کنند. پرستاران و پزشکان از جمله این گروه‌ها هستند که مسئولیتشان در زمان جنگ و بحران، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. واقعاً وظیفه همه ماست که با هر شغلی، به خاطر رضای خدا و مردم، تاب‌آوری داشته باشیم؛ اما بعضی مشاغل حساسیت بیشتری دارند، مثل نیروی انتظامی، پزشکان و پرستاران.

این افراد طبیعتا برای چنین شرایطی آماده شده‌اند. کسی که وارد حرفه پزشکی یا پرستاری می‌شود، می‌داند زندگی حرفه‌ای او با چه مسئولیت‌هایی همراه است. با این حال، این مسئله مانع از آن نیست که قدرشناس آنها باشیم.

در دفاع مقدس و جنگ ۸ ساله با عراق، تا زمانی که جنگ اتفاق نیفتاده بود، نمی‌دانستیم چه کسانی تا چه اندازه آماده فداکاری هستند. وقتی جنگ شروع شد، دیدیم عده‌ای خودشان را برای شهادت آماده کرده‌اند. ارزش‌ها در زمان‌های خاصی بیشتر خودشان را نشان می‌دهند و در زمان‌های دیگر ممکن است کمتر دیده شوند.

درباره پزشکان و پرستاران هم همین‌طور است. این فداکاری فقط به جنگ مربوط نمی‌شود. بیماری کرونا که ۳، ۴ سال قبل با آن مواجه بودیم، از این نظر دست‌کمی از جنگ نداشت. دشمن در جنگ دیده می‌شود، اما ویروس کرونا را نمی‌دیدیم؛ با این حال، مثل برگ خزان جان انسان‌ها را می‌گرفت. به مردم می‌گفتیم از خانه بیرون نروید، تماس نگیرید و به جاهای شلوغ نروید، اما پزشکان و پرستاران به بدترین نقاط آلوده به ویروس می‌رفتند؛ جایی که بدحال‌ترین بیماران حضور داشتند. بعضی از آنها حفظ شدند و بعضی هم به شهادت رسیدند.

در جنگ، مردم انتظار بیشتری از کادر درمان دارند، چون می‌خواهند جانشان حفظ شود و مورد حمایت قرار بگیرند. حتی رزمندگانی که با آگاهی از خطر شهادت به جبهه می‌روند، اگر مجروح شوند، انتظار دارند سریع به آنها رسیدگی شود تا بتوانند دوباره به جبهه برگردند.

بنابراین، پشت جبهه از نظر پزشکی و پرستاری فوق‌العاده مهم است؛ هم برای روحیه رزمندگان و مردم عادی و هم برای نجات جان آنها. جان این افراد ارزش فوق‌العاده‌ای دارد. کسانی که در این مبارزه‌ها جانشان را کف دستشان می‌گیرند، افراد ویژه‌ای هستند و فداکاری کادر درمان در چنین شرایطی نمود بیشتری پیدا می‌کند.

در حمله‌های آمریکا، پزشکان و پرستاران سر کارشان بودند و کارهای نجات‌بخش انجام می‌دادند. برای نمونه، پرستارانی از پنجره می‌رفتند تا بچه‌های کوچک و نارس را که تازه به دنیا آمده بودند، نجات دهند. این کار کمی نیست.

البته انسان گاهی نگران است که مبادا در زمان انجام وظیفه، تاب‌آوری لازم را نداشته باشد. خداوند این امتحانات را پیش می‌آورد و خوش به حال کسانی که از این امتحان سربلند بیرون می‌آیند. ممکن است افرادی هم به دلایل مختلف، حتی بیماری روانی، توان تحمل چنین شرایطی را نداشته باشند؛ اما آنچه در جنگ ۸ ساله، دوران کرونا و حمله‌های اخیر دیدیم، فداکاری کادر درمان بود.

مشکل اینجاست که با گذشت زمان، فراموش می‌کنیم. قدرشناسی ما معمولاً زمانی بیشتر می‌شود که مشکلی پیش می‌آید. درست است که افراد برای رضای خدا کار می‌کنند، اما به هر حال نیاز دارند که مردم از آنها یاد کنند و از آنها تشکر کنند. پیام‌های قدردانی، از جمله پیام‌های رهبر شهید و آیت‌الله العظمی مجتبی خامنه‌ای، هم ثواب دارد و هم لازم است؛ چون بی‌توجهی ممکن است برداشت‌های مختلفی در افراد ایجاد کند. روز ولادت حضرت زینب(س) و روز پرستار نیز فرصت مناسبی برای این قدردانی است.

به نظر من، گروه پزشکان و پرستاران در تمام سال‌هایی که شاهد عملکردشان بوده‌ام، بسیار خوب عمل کرده‌اند. هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم ادعا کنیم که نمره ۲۰ گرفته‌ایم، اما در میان مشاغل مختلف، به نظر من کادر درمان از فداکارترین گروه‌ها بوده‌اند.

فداکاری پزشکان و پرستاران در روزهای جنگ و بحران، مسئولیتی را که بر عهده دارند به ما یادآوری می‌کند. آنها در سخت‌ترین شرایط کنار مردم می‌مانند. وظیفه ما هم این است که قدردانی از آنها را به روزهای بحران محدود نکنیم و در روزهای عادی نیز ارزش کارشان را بدانیم.