آیا واقعاً صفحه نمایش به کودکان آسیب میرساند؟
یک مطالعه جدید که هزاران کودک اسکاتلندی را طی یک دهه زیر نظر گرفته بود، شواهد کمی یافته است مبنی بر اینکه زمان صرفشده برای تماشای صفحه نمایش به خودی خود به رشد عاطفی، اجتماعی یا رفتاری آسیب میرساند.
به گزارش اطلاعات آنلاین، تحقیق دانشگاه ادینبورگ که در JAMA Network Open منتشر شده است، مستقیماً فرضیات قدیمی در مورد چگونگی شکلگیری ذهن جوانان توسط دستگاههای دیجیتال را به چالش میکشد.
محققان ۳۷۸۶ کودک را از سن ۵ سالگی تحت نظر گرفتند و در سنین ۱۰ و ۱۵ سالگی دوباره بررسی کردند. در هر مرحله، والدین و نوجوانان میزان استفاده روزانه از صفحه نمایش را در خارج از مدرسه گزارش کردند. سپس تیم تحقیقاتی این ساعات را با معیارهای استاندارد برای سلامت عاطفی و اجتماعی اندازهگیری کرد.
برای جداسازی تأثیر واقعی صفحات نمایش، محققان عوامل کلیدی زمینهای را تنظیم کردند:
جنسیت و قومیت
سطح درآمد خانوار
نمرات آزمون شناختی
عملکرد کلی خانواده
آنچه دادههای دهه نشان داد
در بیشتر گروههای سنی، دستگاهها تأثیر کمی بر سلامت روان اکثر کودکان نشان دادند. نتایج به سن کودک و عادات آنلاین خاص آنها بستگی داشت:
سنین ۵ و ۱۰ سال: استفاده عمومی از صفحه نمایش هیچ ارتباط معناداری با مشکلات رشدی نشان نداد.
سن ۱۵ سال: بازیهای سنگین به عنوان تنها استثنا، با نمرات دشواری بالاتر، مشخص شد.
تغییرات بلندمدت: کودکانی که در ۵ سالگی ساعتها را پای صفحه نمایش میگذراندند، تا سن ۱۰ سالگی مشکلات رفتاری بیشتری نشان میدادند، اما این الگو تا سن ۱۵ سالگی ناپدید شد.
یک یافته شگفتانگیز در مورد رسانههای اجتماعی
محققان هنگام تفسیر این نتیجه احتیاط را توصیه کردند. برنامههای پیامرسان ممکن است به نوجوانان کمک کنند تا دوستیهای خود را حفظ کرده و حمایت همسالان را پیدا کنند. از طرف دیگر، نوجوانانی که از ابتدا مهارتهای اجتماعی قویتری دارند، ممکن است به طور طبیعی زمان بیشتری را صرف برقراری ارتباط آنلاین کنند.
این یافتهها در تضاد با دستورالعملهای بهداشت عمومی است که بر یک سقف ساعتی واحد و سختگیرانه تمرکز دارند. سازمان بهداشت جهانی در حال حاضر توصیه میکند که زمان استفاده از صفحه نمایش روزانه برای کودکان زیر ۵ سال به یک ساعت محدود شود.
پژوهشگران استدلال میکنند که محدودیتهای کلی نمیتوانند نحوه استفاده واقعی کودکان از دستگاهها را نشان دهند. این تحقیق نشان میدهد که نحوه استفاده کودکان از دستگاههایشان و اینکه با چه کسی تعامل دارند، نقش بسیار بزرگتری نسبت به تعداد ساعات صرف شده در مقابل صفحه نمایش دارد.
کارشناسان مستقل به چند نقطه کور در یافتهها اشاره میکنند:
چشمانداز فناوری منسوخ: جمعآوری دادهها در سال ۲۰۰۹ آغاز شد، مدتها قبل از اینکه پلتفرمهای اجتماعی مدرن و عادتهای گوشیهای هوشمند رواج پیدا کنند.
فعالیتهای جابهجا شده: این مطالعه آنچه را که صفحه نمایشها جایگزین میشوند، مانند بازی فیزیکی، گفتگوی رو در رو یا خواب، ردیابی نمیکند.
محیطهای پیچیده خانوادگی: پویاییهای گستردهتر خانواده نقش بزرگتری در سلامت روان کودک ایفا میکنند. ثبات خانواده، استرس والدین و زندگی روزمره در خانه، خیلی قبل از اینکه عادت به استفاده از صفحه نمایش به وجود بیاید، سلامت عاطفی کودک را شکل میدهد.
