از پالمر تا ترنت؛ چرا توخل برای آینده انگلیس باید تجدیدنظر کند؟
شکست مقابل آرژانتین همچنان سایه سنگینی بر دوران توماس توخل در تیم ملی انگلیس انداخته و سرمربی آلمانی حالا باید در مسیر دو ساله منتهی به یورو ۲۰۲۸، اعتماد هواداران و بازیکنانش را دوباره به دست بیاورد.
به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از Goal، فدراسیون فوتبال انگلیس (FA) نمیخواهد از اشتباهاتش درس بگیرد. انگلیس پس از حذف در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰، درست در آستانه آغاز مسابقات به فابیو کاپلو قرارداد جدیدی پیشنهاد داد و این مربی ۱۹ ماه بعد استعفا کرد؛ در حالی که مدتها بود اعتماد و اشتیاق هواداران را از دست داده بود.
دوران توماس توخل نیز مانند کاپلو با شروعی مثبت همراه بود. انگلیس تمام بازیهای مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ را با پیروزی پشت سر گذاشت و فدراسیون در فوریه، قرارداد سرمربی آلمانی را تا سال ۲۰۲۸ تمدید کرد؛ تصمیمی که احتمالاً از ترس از دست دادن او و پیوستنش به یک باشگاه بزرگ در تابستان گرفته شد. منچستریونایتد بهشدت با توخل مرتبط شده بود و بنابراین این تصمیم تا حدی منطقی به نظر میرسید، اما او هنوز قرارداد جدیدش را واقعاً به دست نیاورده بود؛ چرا که سرمربیان انگلیس بهدرستی تنها بر اساس عملکردشان در تورنمنتهای بزرگ قضاوت میشوند.
سهشیرها در نهایت در جام جهانی سوم شدند؛ بهترین نتیجه آنها از سال ۱۹۶۶ تاکنون. با این حال، ناامیدی سنگین همچنان احساس غالب در میان مردم بود؛ همه اینها به دلیل شکست ۲-۱ مقابل رقیب سرسخت، آرژانتین، در مرحله نیمهنهایی که میتوانست و حتی باید از آن جلوگیری میشد.
توخل پس از اعلام نخستین فهرست بازیکنانش از زمان بازگشت انگلیس از آمریکای شمالی، اظهار کرد: من هرگز نگفتم این یک موفقیت بزرگ بوده است. گفتم نکات مثبت زیادی وجود داشت. اما کار ناتمام ماند. با این حال، چرا انتظارات اینقدر بالاست؟ آخرین بار چه زمانی قهرمان شدیم؟ اصلاً چه زمانی قهرمان شدیم؟ چرا انتظارات آنقدر بالاست که حتی کسب مدال برنز هم نمیتواند مورد توجه قرار بگیرد؟
چنین رویکردی برای فرار از مسئولیت، کمکی به توخل برای بازگرداندن اعتماد هواداران نخواهد کرد. اگر سرمربی آلمانی مسئولیت اتفاقاتی را که در بازی مقابل آرژانتین بهشدت اشتباه پیش رفت نپذیرد و از آن شکست درس نگیرد، ممکن است سرنوشت مشابهی با کاپلو پیدا کند؛ آن هم در حالی که انگلیس از همین حالا باید نگاهش را به یورو ۲۰۲۸ که در خانه برگزار میشود، معطوف کند.
فرصت طلایی که از دست رفت
انگلیس در دوران سرمربی پیشین خود، سر گرت ساوتگیت، به دو فینال متوالی جام ملتهای اروپا رسید. سهشیرها در فینال ۲۰۲۴ مقابل اسپانیا شکست خوردند و سه سال قبل نیز در فینال مقابل ایتالیا در ضربات پنالتی مغلوب شدند. توخل پیش از این گفته بود که انگلیس در یورو ۲۰۲۴ «برای نباختن بازی میکرد» و «بیشتر از اینکه گرسنگی و هیجان برای قهرمانی داشته باشد، از حذف شدن از تورنمنت میترسید».
با این حال، این صحبتها حالا در شرایطی عجیب به نظر میرسند که خود توخل مسئول یکی از ترسوتر و ضعیفترین نمایشهای تاریخ فوتبال انگلیس بود؛ نمایشی که حتی از بدترین عملکردهای دوران ساوتگیت نیز ضعیفتر بود، چرا که آرژانتین در ۱۵ ژوئیه در آتلانتا توانست بازی را پس از دریافت گل نخست برگرداند.
سهشیرها در ۵۵ دقیقه ابتدایی بازی برتری اندکی داشتند و با گل آنتونی گوردون پیش افتادند. اگر انگلیس از همان لحظه برای ضربه نهایی و زدن گل دوم اقدام میکرد، میتوانست یک فینال دیگر مقابل اسپانیا را رقم بزند، زیرا آرژانتینی که دیگر در اوج سالهای گذشته نبود، در آن مقطع کاملاً قابل شکست به نظر میرسید.
اما انگلیس به جای ادامه فشار، عقب نشست و توخل نیز با بیرون کشیدن گوردون و وارد کردن ازری کونسا، سیستم تیم را به پنج مدافع تغییر داد. همانطور که انتظار میرفت، آرژانتین بازیکنان بیشتری را به سمت دروازه انگلیس فرستاد و سهشیرها دیگر نتوانستند از فشار خارج شوند؛ آنها در ۲۰ دقیقه پایانی مسابقه بهسختی توانستند دو پاس متوالی به یکدیگر بدهند.
لیونل مسی در ادامه مرکز توجه قرار گرفت؛ ابتدا زمینه را برای انزو فرناندز فراهم کرد تا گل تساوی را به ثمر برساند و سپس با ارسال یک پاس عرضی، لائوتارو مارتینز را در موقعیت گلزنی قرار داد تا مهاجم آرژانتینی در وقتهای تلفشده گل برتری را وارد دروازه کند.
توخل برخلاف اصولی که هنگام قبول هدایت تیم ملی انگلیس قول داده بود به آنها پایبند بماند، عمل کرد و نشان داد که اعتماد کاملی به بازیکنانش ندارد. بله، برخی بازیکنان انگلیس آشکارا زیر فشار سنگین مسابقه و اهمیت آن دچار ترس شده بودند، اما درست در چنین لحظهای بود که توخل باید در کنار آنها میایستاد، سرشان را بالا میآورد و گرسنگی برای پیروزی را دوباره در تیم زنده میکرد.
اینکه توخل بهجای از بین بردن تردیدهای موجود، آنها را در تیم تشدید کرد، قابل دفاع نیست؛ این مسابقه فرصت او برای اثبات تواناییهایش در بالاترین سطح بود، اما او این فرصت را کاملاً از دست داد.
بهانه DNA جواب نمیدهد
توخل انگلیس را مقابل آرژانتین منفعل توصیف کرد، اما این انفعال ریشه در تصمیمهای خود او داشت. پس از چنین فروپاشی سنگینی، تنها دو واکنش میتوانست منطقی باشد: عذرخواهی فوری یا اعلام استعفا. اما توخل به جای آن مسئولیت را به دیگری واگذار کرد و مدعی شد DNA فوتبال انگلیس باید تغییر کند تا تیمش بتواند برای کسب بزرگترین جامها رقابت کند.
وی افزود: ما در ساختارمان بیش از حد منفعل شدیم. سعی کردم کمک کنم تا با پنج مدافع منفعلتر نشویم، بلکه فعالتر باشیم و سریعتر به سمت وینگرها برویم تا فاصله بین چهار مدافع باز نشود. از همه خواستیم از جای خود خارج شوند و در ساختار تیم فعالتر باشند، اما با مشکل مواجه شدیم. دیگر نمیتوانستیم در دوئلها پیروز شویم و به همین دلیل، عقبتر و عقبتر رفتیم؛ چیزی که هرگز برنامه ما نبود، اما اتفاق افتاد.
توخل ادامه داد: باید دوباره توپ را در اختیار میگرفتیم، چون در غیر این صورت نمیتوانید فشار حریف را بشکنید و دوباره مومنتوم را به دست بیاورید. فکر میکنم مالکیت توپ نقش بسیار مهمی دارد. شاید این موضوع در DNA ما نباشد؛ همانطور که در DNA اسپانیاییها، آرژانتینیها یا برزیلیها هست که توپ را در اختیار بگیرند و بازی و توپ را کنترل کنند. این هم یک مشکل بزرگ است.
تمام این صحبتها از سوی مربیای مطرح شد که تا دقیقه پنجم وقتهای تلفشده، ایوان تونی یا مارکوس رشفورد را وارد زمین نکرد؛ آن هم در شرایطی که انگلیس با تمام وجود به دنبال جبران نتیجه بود. بوکایو ساکا نیز آنقدر از نظر آمادگی جسمانی نامناسب تشخیص داده شد که حتی یک دقیقه هم از روی نیمکت به میدان نرفت، اما تنها سه روز بعد در دیدار ردهبندی مقابل فرانسه هتتریک کرد و تمام ۹۰ دقیقه را در زمین ماند.
انگلیس به دلیل انتخابهای توخل منفعل شد؛ سرمربی ابتدا کونسا، دن برن و نیکو اورایلی را بهعنوان سه تعویض نخست خود وارد زمین کرد. این تغییرات برای جبران شکاف ایجادشده در مالکیت توپ میان دو تیم طراحی نشده بودند، بلکه بیشتر با هدف حفظ برتری شکننده انگلیس انجام شدند.
بهانه DNA نیز قابل قبول نیست، زیرا هر مربی بزرگ باید بتواند الگوهای بازی مورد نظرش را با در اختیار داشتن مجموعهای از بازیکنان در سطح جهانی پیاده کند. هری کین، جود بلینگام، مورگان راجرز، دکلان رایس و الیوت اندرسون همگی ۸۲ دقیقه در زمین حضور داشتند.
توهم
توخل اصرار دارد افکار عمومی همچنان از او حمایت میکنند، اما این موضع با واقعیت موجود همخوانی ندارد. با وجود فرصت دوماهه برای فکر کردن و بررسی اتفاقات، توخل هفته گذشته بار دیگر بر مواضع قبلی خود تأکید کرد و به نظر میرسید خودش را درگیر نبردی میبیند که شانس چندانی برای پیروزی در آن ندارد.
او گفت: مطمئن نیستم که اصلاً زمان کافی برای مربیگری آنها در زمینه حفظ مالکیت توپ داشته باشم. خودم هم با این موضوع درگیر هستم، چون حتی اگر یک تیم در لیگ برتر مالکیت بازی را در اختیار داشته باشد، چند بازیکن انگلیسی در آن تیمها حضور دارند؟
وی تاکید کرد: آیا این در DNA ماست؟ آیا واقعاً برای کنترل بازی ارزش قائل هستیم؟ آیا این چیزی است که در جریان یک مسابقه باعث شود احساس خوبی داشته باشیم؟ آیا این چیزی است که بهطور طبیعی برای ما آسان باشد؟ فکر میکنم در عمق وجود، بازیکنان انگلیسی ـ و این چیز زیبایی است ـ و تماشاگران میخواهند حمله کنند. بیایید جلو برویم. بیایید برای نتیجه ۶ بر ۳ بازی کنیم، برای نتیجه ۴ بر ۳ بازی کنیم. بیایید برای نتیجه یک بر صفر بازی نکنیم.
سرمربی تیم ملی فوتبال انگلیس ادامه داد: حالا که یک تورنمنت را بهعنوان تجربه پشت سر گذاشتهام، احساس میکنم این تیم آماده مبارزه است و همیشه آماده است که جلو برود. زیبایی ماجرا همین است. در لحظات پرفشار، میتوانیم فوتبال بهتری بازی کنیم؛ جایی که شاید کمی شجاعت یا انرژی کم داشته باشیم؛ شاید باید بیشتر به این سمت برویم.
هیچ تیمی به اندازه انگلیس در دیدار مقابل آرژانتین کورکورانه برای حفظ نتیجه یک بر صفر بازی نکرد و این کمبود شجاعت بیش از هر چیز از سوی توخل به تیم منتقل شد. با این حال، در صحبتهای مربی آلمانی هیچ نشانهای از طعنه یا کنایه به این مسئله دیده نمیشد. نکته عجیبتر اینکه به نظر میرسد او تصور میکند افکار عمومی نیز همین حالا از اتفاقات جام جهانی عبور کردهاند.
توخل ادامه داد: ۹۹.۹ درصد هواداران درباره تعویضها، تغییرات تاکتیکی یا جزئیات تاکتیکی صحبت نمیکنند. آنها درباره اینکه بازی ما مقابل کنگو چقدر پراسترس بود و اینکه کجا جشن گرفتند صحبت میکنند. این بازخوردی است که من دریافت میکنم. این چیزی است که ما ایجاد کردیم و باید همینطور باشد. جام جهانی برای همین است: برای ارتباط با مردم و رقم زدن تجربههایی که فراموش نمیکنند. این موضوع باعث افتخار و خوشحالی من است. حتی اگر فقط در یک تاکسی، یک کافه یا سوپرمارکت باشد، این لحظات کوچک را با یکدیگر تقسیم میکنید و متوجه میشوید که این اتفاق واقعاً برای مردم معنا داشته است.
تمام این صحبتها را میتوان نمونهای از یک توهم کامل دانست. تنها چیزی که هواداران انگلیس از جام جهانی ۲۰۲۶ با وضوح به یاد خواهند داشت، نحوهای است که توخل اجازه داد آرژانتین قهرمانان آنها را تحت فشار قرار دهد و به زانو درآورد. به دلیل تصمیمهای توخل، بزرگترین فرصت انگلیس برای دومین قهرمانی در جام جهانی از دست رفت و شاید دیگر هیچوقت چنین فرصت مناسبی تکرار نشود.
مشکل پالمر؟
ستاره چلسی در دوران توخل تقریباً فرصتی برای بازی پیدا نکرده و به دلیل مصدومیت از آخرین فهرست تیم ملی نیز کنار کشیده است. ممکن است توخل دیگر حمایت کامل بخش بزرگی از ستارههای تیم ملی انگلیس را نیز در اختیار نداشته باشد. تصمیمهای تاکتیکی او مقابل آرژانتین چندین بازیکن را سردرگم کرد و اگر بازیکنانی که حتی به جام جهانی نرفتند نسبت به سرمربی احساس ناخوشایندی پیدا کرده باشند، قابل درک است.
کول پالمر قطعاً دلایلی برای ناراحتی دارد. بازیکن چلسی فصل ۲۶-۲۰۲۵ چندان خوبی نداشت، اما او همچنان بازیکنی است که میتواند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد و توخل در کانادا، مکزیک و ایالات متحده، تعداد کافی از چنین بازیکنانی را روی نیمکت نداشت.
پالمر پس از تعطیلات طولانی تابستانی، فصل جدید را قدرتمند آغاز کرده و در پنج بازی لیگ برتر برای چلسی چهار تأثیر مستقیم روی گلها داشته است؛ آماری که برای متقاعد کردن توخل به بازگرداندن او به تیم ملی کافی بود. با این حال، این دعوت همراه با یک هشدار نیز بود.
توخل گفت: این یک چیز است که نامزد شوی و دوباره وارد فهرست تیم ملی شوی و عملکرد خوبی داشته باشی. کول باید این نوع آمار و عملکردها را نشان دهد تا پیراهنش را به دست بیاورد و دعوت شدنش را توجیه کند.
توخل میتوانست در انتخاب کلماتش دقت بیشتری داشته باشد. جوردن هندرسون در حالی که در ۳۶ سالگی مدتها از بهترین روزهایش فاصله گرفته بود، جایگاهی در جام جهانی به دست آورد و حتی میتوان استدلال کرد پالمر شایستگی بیشتری برای حضور در فهرست نسبت به ابرچی اِزه، نونی مادوئکه و تونی داشت. بله، اضافه کردن سومین شماره ۱۰ در کنار بلینگام و راجرز میتوانست ریسک محسوب شود، اما خط حمله انگلیس با حضور پالمر میتوانست قدرتمندتر باشد.
پالمر به دلیل یک مصدومیت جزئی عضلانی مجبور شد از آخرین فهرست تیم ملی کنار برود و در ابتدا از بازگشت به اردوی انگلیس هیجانزده بود. با این حال، چالش عمومی توخل بهراحتی میتوانست احساسات منفی ایجاد کند، زیرا پالمر عملکردی کاملاً قابل قبول برای این دعوت داشته است.
نحوه مدیریت پالمر از سوی توخل نگرانکننده است، زیرا او یکی از بااستعدادترین فوتبالیستهای انگلیس محسوب میشود. در یک شرایط ایدهآل، او باید یکی از مهرههای کلیدی انگلیس در یورو بعدی باشد، اما از زمان حضور توخل تنها در سه بازی برای کشورش به میدان رفته است. مشکلات تکرارشونده آمادگی جسمانی نیز پالمر را تحت تأثیر قرار داده و قطعاً خود او باید تواناییاش برای حفظ آمادگی را ثابت کند، اما توخل نیز باید نقش خود را در ارائه راهنمایی و ایجاد انگیزه برای این بازیکن ایفا کند.
تفکر متناقض
تمرکز فوری توخل روی لیگ ملتهاست؛ انگلیس اکنون بار دیگر در سطح اول این رقابتها حضور دارد و خود را برای آغاز کار مقابل قهرمان جهان و اروپا، اسپانیا، در ومبلی آماده میکند. سهشیرها سپس به جمهوری چک و کرواسی سفر خواهند کرد و در ادامه برای پایان دادن به یک وقفه بزرگ ملی، بار دیگر در ومبلی مقابل جمهوری چک قرار میگیرند.
البته پالمر تنها بازیکنی نیست که از فهرست کنار رفته است. رایس، کوبی ماینو، رشفورد و تینو لیورامنتو نیز به دلیل مصدومیت از حضور در اردو انصراف دادهاند. جزئیات مشخصی درباره مصدومیتها منتشر نشده، اما به نظر میرسد باشگاهها در این مقطع ابتدایی فصل، بیش از حد معمول برای محافظت از بازیکنان ارزشمند خود محتاط هستند؛ مسئلهای که برای توخل ایدهآل نیست.
او در واکنش به این شرایط، جیمز گارنر از اورتون را برای پوشش غیبت رایس و ماینو در خط میانی دعوت کرد و مورگان گیبز-وایت، ستاره ناتینگهام فارست، را نیز به فهرست برگرداند. توخل پیش از این بار دیگر از انتخاب او صرفنظر کرده بود، زیرا اعتقاد داشت اضافه کردن یک شماره ۱۰ دیگر در کنار بلینگام، راجرز و اِزه به نفع هیچکس نیست. چیزی که او ظاهراً متوجه نشده این است که گیبز-وایت میتواند بهعنوان مهاجم کاذب، در هر دو جناح یا در نقش هافبک عمیقتر نیز بازی کند.
کنار گذاشتن گیبز-وایت از فهرست جام جهانی یک اشتباه بود و اگرچه او حالا امیدوار است حداقل برای مدتی پالمر را از محاسبات توخل خارج کند، سرمربی همچنان با محدود کردن این بازیکن ۲۶ ساله به یک پست مشخص، یک نکته مهم را نادیده میگیرد. گیبز-وایت میتوانست در دبی، جایی که همراه شریک زندگیاش در تعطیلات بود، بماند، اما تعطیلاتش را کوتاه کرد و به اردوی جدید پیوست؛ بنابراین میتوان گفت توخل خوششانس است که این بازیکن تلفن را روی او قطع نکرد.
توخل از این به بعد بهتر است انتخاب بازیکنان انگلیس را بیشتر بر اساس شایستگی انجام دهد. هندرسون این بار به دلیل یک ضربه و مصدومیت در دسترس نبود، اما اینکه او اصلاً در مقطعی مورد بررسی قرار گرفته بود، نگرانکننده است. رشفورد نیز نباید جایی در این فهرست میداشت؛ در حالی که مایکل کریک همین حالا هزینه بازگرداندن این وینگر به منچستریونایتد را میپردازد؛ بازیکنی که عملکردش بهشدت بیثبات بوده است.
تنها تصمیمهای بزرگ توخل که درست از آب درآمد، کنار گذاشتن فیل فودن و هری مگوایر بود. فودن همچنان در منچسترسیتی برای بازگشت به بهترین فرم خود تلاش میکند و مگوایر نیز بخشی از خط دفاعی منچستریونایتد بوده که در پنج بازی لیگ برتر هشت گل دریافت کرده است. حفظ موضع سختگیرانه درباره دو بازیکنی که در دوران ساوتگیت از بازیکنان مورد اعتماد بودند، نکته مثبتی است، اما توخل باید در تمام نقاط زمین، در تصمیمگیریهایش ثبات بیشتری داشته باشد.
نگاه به آینده
ترنت الکساندر-آرنولد در کنار پالمر و گیبز-وایت، یکی دیگر از بازیکنان ارزشمند و کمتر مورد توجه قرارگرفته است. توانایی استثنایی او در ارسال پاسهای بلند و دقیق میتوانست برای انگلیس در جام جهانی بسیار مهم باشد و شاید همان آرامش و کیفیت فنیای را فراهم میکرد که توخل احساس کرد تیمش مقابل آرژانتین فاقد آن بود.
بازیکن رئال مادرید بهاندازهای خوب است که انگلیس نباید در هیچ تورنمنت بزرگ دیگری او را از دست بدهد، هرچند او نیز با شرایطی مشروط به تیم ملی بازگردانده شده است.
توخل درباره او گفت: باید عملکرد خوبی داشته باشد، موضوع همین است. این یک رقابت است و ما در جام جهانی به بازیکنان دیگری اعتماد کردیم. من همچنان پای این تصمیم ایستادهام و حالا زمان آن است که او برای جایگاهش مبارزه کند. او همیشه گفته که آماده مبارزه است، همیشه گفته که برای جایگاهش، بهخصوص در تیم ملی انگلیس، مبارزه خواهد کرد. بنابراین این وظیفه اوست که خودش را ثابت کند و از حضورش در اردو استقبال میکنیم. اردوی طولانیای داریم و مطمئنم او خودش را نشان خواهد داد.
سه مدافعی که در جام جهانی عملکرد خوبی داشتند، یعنی ریس جیمز، جد اسپنس و جان استونز، همگی به دلیل مشکلات آمادگی جسمانی غایب هستند. کاملاً ممکن است توخل در صورت نبود این مشکلات، بار دیگر الکساندر-آرنولد را کنار میگذاشت؛ چرا که او به اورایلی، جارل کوانسا و در ابتدا لیورامنتو بهعنوان گزینههای اصلی دیگر در پستهای کناری خط دفاعی اعتماد کرده بود.
خط دفاعی انگلیس در آمریکای شمالی بارها شکننده به نظر رسید و با نزدیک شدن استونز به سالهای پایانی دوران حرفهایاش، جانشین مشخصی برای او وجود ندارد. جاراد برنثویت با شروع نسبتاً خوب فصل در اورتون توانسته نظر توخل را جلب کند، اما فشار زیادی روی او وجود خواهد داشت تا بتواند در قلب دفاع، خیلی سریع با مارک گوئهی هماهنگ شود.
توخل همچنین باید نگران وضعیت خط حمله پس از هری کین باشد. دومینیک کالورت-لوین این بار نخستین گزینه برای ورود از روی نیمکت خواهد بود، اما ممکن است اولی واتکینز پس از تصمیم برای پیوستن به تونی در عربستان، برای همیشه از چرخه تیم ملی خارج شود. کین در زمان آغاز یورو بعدی و در ۳۴ سالگی همچنان باید از نظر جسمانی آمادگی لازم برای هدایت خط حمله را داشته باشد، اما انتظار اینکه او تمام دقایق مسابقات را بازی کند، بیش از حد خواهد بود.
توخل ممکن است مجبور شود برای حمایت بیشتر از کین، مهاجم ۱۷ ساله استون ویلا، برایان مادجو، را با سرعت بیشتری وارد چرخه تیم ملی کند. البته باید به سرمربی سابق چلسی اعتبار داد که همین حالا به چند بازیکن جوان فرصت داده است؛ ریو انگوموا، پدیده لیورپول، و الکس اسکات از بورنموث نیز در سه هفته آینده فرصت دارند خودشان را نشان دهند.
مایلز لوئیس-اسکلی، استعداد ۱۹ ساله آرسنال، نیز قرار است تعداد بازیهای ملی خود را افزایش دهد و به ششمین بازیاش برای تیم بزرگسالان انگلیس برسد، در حالی که لوئیس هال، مدافع نیوکاسل، به دنبال پنجمین بازی ملی خود خواهد بود. اگر مکس داومن نیز به روند فعلیاش در آرسنال ادامه دهد، بدون شک خیلی زود در محاسبات تیم ملی قرار خواهد گرفت.
توخل میتواند با تبدیل کردن این بازیکنان جوان به مهرههای ثابت چرخه دو ساله پیش رو، بسیاری از منتقدانش را با خود همراه کند، اما برای رسیدن به این هدف، آنها به مربیگری واقعی و درست نیاز دارند.
انگلیس عمق و کیفیت لازم برای رسیدن به همان سطح فوتبالی اسپانیا را در اختیار دارد. هر دیدگاه سرسختانهای که توخل همچنان در این زمینه داشته باشد، باید کنار گذاشته شود؛ در غیر این صورت، تاریخ در یورو تکرار خواهد شد و دوران حضور او نیز مانند دوره کاپلو، بهعنوان دورهای از هدر رفتن زمان و منابع به یاد خواهد ماند.
