اشک و انتظار در شعر صاحب «مکیال المکارم»

دارای ذوق هنری و ظرافت خاصی بودند که در نوشته ها و کتب ایشان ملموس است و نمونه ی بارز آن هم کتاب مکیال المکارم است که نگاهی جدید به موضوع مهدویت دارد ، ایشان که طبع بلندی از شاعری هم داشتند ، این ذوق هنری و نگاه جدیدشان در شعر ها و سروده های ایشان هم قابل درک است

ابیات مختلفی از حضرات معصومین هم به زبان فارسی و هم عربی در لا به لای متون و کتب ایشان به دست ما رسیده است

اکنون گزیده ای از اشعارشان مرتبط با حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف را تقدیم میکنم

ای چاره ی درد خستگان ادرکنی

ای مونس و یار بی کَسان ادرکنی

من بی کَسَم و خسته و مهجور و ضعیف

یا حضرت صاحب الزمان ادرکنی

اای مهدی صاحب الزمان دریابم

ای جان همه جهانیان دریابم

از دوری روی تو بدین سان گشتم

بیچاره و زار و ناتوان ، دریابم

از طعنه ی دشمنان دون صد فریاد

وزدیده ی کوته نظران صد فریاد

بر غربت دین احمدی صد افسوس

وز غیبت صاحب الزمان صد فریاد

دل رفت و عمر رفت و نیامد نگار من

وز دوری اش ز دست برون شد قرار من

امّید داشتم که رخ دوست بنگرم

رحمی نکرد بر دل امّیدوار من

مُردم ز انتظار و ندیدم رخ نگار

ترسم که به حشر کشد انتظار من

داغ جدایی ات دل من را کباب کرد

بنما ترحمی به دل داغ دار من

افسوس و آه و درد از جور دشمنان

در پرده مانده است ، جمالِ نگار من

ای آنکه وصف کرده خدایت به «اضطرار»

رحمی نمای بر من و بر اضطرار من

ای دل! امید دار، وصالِ جمالِ یار

چون نیست خلف وعده ی پروردگار من

اللهم‌عجل‌لولیک الفرج!

المستغاث بک یا صاحب الزمان المستغاث بک یا صاحب الزمان المستغاث بک یا صاحب الزمان