تمام هلیکوپترهای نظامی سیکورسکی

ساخت یک وسیله نقلیه نظامی به چه چیزی نیاز دارد؟ یک شرکت باید ثابت کند که می‌تواند ماشین‌هایی تولید کند که مأموریت را به انجام برسانند، سرنشینان خود را ایمن نگه دارند و مهم‌تر از همه، هزینه‌ای کمتر از طرح‌های مشابه داشته باشند. در نهایت، هرچه قیمت یک وسیله نقلیه کمتر باشد، ارتش می‌تواند تعداد بیشتری از آن خریداری کند. ناگفته نماند که وقتی یک شرکت یک وسیله نقلیه نظامی تولید می‌کند، معمولاً به ساخت نمونه‌های بیشتری از آن ادامه می‌دهد.

نام لاکهید مارتین تقریباً با هواگردها، به‌ویژه در بخش نظامی، مترادف است. این شرکت چندین جنگنده مشهور مانند F-۳۵ Lightning II و F-۲۲ Raptor را تولید می‌کند، اما این کمپانی تعداد قابل توجهی هلیکوپتر مشهور نیز در اختیار ارتش آمریکا قرار می‌دهد.

از نظر فنی، دقیق‌تر است بگوییم شرکت تابعه لاکهید مارتین یعنی Sikorsky Aircraft این وسایل نقلیه را تولید می‌کند. سیکورسکی عمدتاً در زمینه هواگردهای بالگردان (Rotorcraft)، یعنی هلیکوپترها، فعالیت دارد. این شرکت در کنار فروش چندین مدل برای استفاده عمومی، مجموعه بزرگی از هلیکوپترهای نظامی نیز ارائه می‌دهد. این محصولات از هلیکوپترهای جست‌وجو و نجات تا چیزی که بسیاری آن را تعریف امروزی یک هلیکوپتر نظامی می‌دانند، گسترده هستند. در ادامه برخی از هلیکوپترهای نظامی که سیکورسکی تولید می‌کند معرفی شده‌اند.

UH-60 Black Hawk

هر چند وقت یک‌بار وسیله‌ای ساخته می‌شود که وقتی مردم یک مفهوم خاص را می‌شنوند، اولین چیزی است که به ذهنشان می‌رسد. برای مثال، بسیاری از افراد Boeing ۷۴۷ معروف به «ملکه آسمان‌ها» را به‌عنوان نمونه کلاسیک هواپیماهای مسافربری می‌شناسند. درباره محصول شاخص سیکورسکی یعنی هلیکوپتر افسانه‌ای UH-۶۰ Black Hawk نیز همین موضوع صدق می‌کند.

در حالی که بسیاری از هلیکوپترها (و به‌طور کلی هواگردهای نظامی) با هدف انجام مأموریت‌های مشخص طراحی می‌شوند، Black Hawk برای چندمنظوره بودن ساخته شده است. تقریباً هر مأموریتی که تصور کنید، یک هلیکوپتر بلک هاوک احتمالاً گزینه مناسبی برای انجام آن خواهد بود. از جست‌وجو و نجات گرفته تا شناسایی، تأمین تدارکات و عملیات تهاجمی، بلک هاوک تقریباً از عهده همه‌چیز برمی‌آید.

اگرچه UH-۶۰ Black Hawk توانایی انجام طیف گسترده‌ای از مأموریت‌ها را دارد، سیکورسکی مجموعه بزرگی از مدل‌های مختلف آن را تولید می‌کند. برخی نسخه‌ها بسیار ساده هستند؛ مانند بلک هاوک مسلح که یک Black Hawk مجهز به مجموعه‌ای از تسلیحات و مهمات است.

برخی دیگر روی ویژگی‌های خاص تمرکز دارند و با استفاده از قطعات جدید، این هلیکوپتر را به یک پرنده کاملاً متفاوت تبدیل می‌کنند. HH-60G Pave Hawk نمونه‌ای از این مدل‌هاست که با استفاده از سامانه الکترونیکی PAVE، بلک هاوک را به یک هلیکوپتر قدرتمند برای بازیابی نیروهای انسانی تبدیل کرده است.

اگرچه برخی نسخه‌های بلک هاوک بازنشسته شده‌اند، اما خانواده این هلیکوپتر همچنان فعال است و به خدمت خود ادامه می‌دهد.

CH-148 Cyclone

بیشتر هلیکوپترهای سیکورسکی با هدف استفاده در ارتش آمریکا ساخته می‌شوند. با این حال، این شرکت مشتریانی خارج از آمریکا نیز دارد. یکی از این مشتریان، همسایه شمالی ایالات متحده است که نیروهای نظامی آن برای بسیاری از مأموریت‌های دریایی خود به سیکورسکی وابسته هستند.

CH-۱۴۸ Cyclone یکی از هلیکوپترهای اصلی نیروی دریایی کانادا محسوب می‌شود. این وسیله یک نسخه مجهز به سامانه کنترل پرواز دیجیتال (Fly-by-wire) از هلیکوپتر S-۹۲ شرکت سیکورسکی است؛ یعنی کنترل‌های مکانیکی آن با رابط الکترونیکی جایگزین شده‌اند.

در حالی که S-۹۲ بیشتر برای مأموریت‌های جست‌وجو و نجات و انتقال تجهیزات به تأسیسات انرژی دریایی استفاده می‌شود، CH-۱۴۸ برای مأموریت‌های نظارت، شناسایی و جنگ ضدزیردریایی طراحی شده است.

سیکورسکی ویژگی‌های مختلفی را برای سازگاری CH-۱۴۸ Cyclone با محیط دریایی و استفاده از روی کشتی به آن اضافه کرده است. یکی از این تغییرات، دم و ملخ‌های تاشو است که به هلیکوپتر اجازه می‌دهد به‌راحتی داخل ناوچه‌های چندمنظوره کلاس Halifax نیروی دریایی سلطنتی کانادا ذخیره شود.

وقتی این بخش‌های متحرک کاملاً جمع شوند، طول کلی هلیکوپتر حدود ۲ متر کاهش پیدا می‌کند.

دومین بخش مهم Cyclone، سامانه مأموریتی آن است که یک نقشه زنده ارائه می‌دهد و عوارض جغرافیایی آب‌های اطراف را در سطح و زیر سطح نمایش می‌دهد. فناوری این نقشه توسط General Dynamics تأمین شده است، اما این موضوع چیزی از نقش سیکورسکی کم نمی‌کند؛ زیرا این شرکت نیز فناوری‌های هوانوردی و فناوری‌های مرتبط با آن را برای دیگر سازندگان تأمین می‌کند که برخی از آن‌ها در ادامه معرفی خواهند شد.

H-92 Superhawk

همان‌طور که پیش‌تر بررسی کردیم، CH-۱۴۸ Cyclone نسخه‌ای از هلیکوپتر Sikorsky S-۹۲ است. با این حال، این تنها باری نبود که سیکورسکی یک هلیکوپتر ترابری غیرنظامی را برای کاربردهای نظامی تغییر داد. مهندسان تلاش می‌کنند از هر ذره موفقیت در طراحی‌های خود استفاده کنند و همین موضوع باعث شده یک هلیکوپتر پایه، نسخه‌های مختلفی پیدا کند.

در حالی که CH-۱۴۸ Cyclone بر پایه هلیکوپتر S-۹۲ شرکت سیکورسکی ساخته شده، H-۹۲ Superhawk یک نسخه کاملاً نظامی از S-۹۲ است؛ به‌طوری که ارتش حتی زحمت اختصاص یک شماره طبقه‌بندی جدید به آن را هم نکشید. از آنجا که S-۹۲ عمدتاً برای جابه‌جایی نیرو و تجهیزات استفاده می‌شود، H-۹۲ نیز در درجه اول یک هلیکوپتر تاکتیکی برای انتقال نیروها محسوب می‌شود. البته مهندسان می‌توانند این هلیکوپتر را برای انجام مأموریت‌های جست‌وجو و نجات و جنگ ضدزیردریایی نیز پیکربندی کنند.

ممکن است تصور کنید H-۹۲ Superhawk عملکردی بهتر از S-۹۲ دارد، اما این‌طور نیست. H-۹۲ Superhawk از همان سامانه کنترل پرواز دیجیتال (پرواز با سیم) مورد استفاده در CH-۱۴۸ بهره می‌برد و به سامانه‌های هشدار راداری و مقابله الکترونیکی مجهز است.

طبق بروشور این وسیله، H-۹۲ از نظر سرعت کروز، برد پروازی، سقف پرواز و وزن برخاست با S-۹۲ در یک سطح قرار دارد. با این حال، H-۹۲ توانایی حمل مسافر بیشتری دارد؛ این هلیکوپتر می‌تواند ۲۲ نفر را جابه‌جا کند، در حالی که ظرفیت S-۹۲ به ۱۹ نفر محدود می‌شود. نکته مهم این است که این ۲۲ نفر نیروهای رزمی همراه با تجهیزات هستند.

همان‌طور که انتظار می‌رود، Superhawk به جایگاه‌های نصب تسلیحات نیز مجهز شده است. در مجموع، H-۹۲ Superhawk یک نسخه رزمی تقویت‌شده از S-۹۲ محسوب می‌شود که توانایی‌های بیشتری را در قالب یک طراحی مشابه ارائه می‌دهد.

HH-60W Jolly Green II

ارتش‌ها معمولاً تا جای ممکن از وسایل نقلیه و تجهیزات خود استفاده می‌کنند. برای مثال، HH-۶۰ Pave Hawk یکی از قدیمی‌ترین هلیکوپترهایی است که همچنان در ارتش آمریکا مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگرچه این هلیکوپتر قدیمی‌ترین هواگرد بالگردان موجود در آشیانه‌های آمریکا نیست، اما عمر زیادی از آن گذشته و به همین دلیل قابل درک است که ارتش آمریکا به دنبال جایگزین کردن این وسیله کارکشته باشد.

هلیکوپتر HH-60W یک هواگرد با نام‌های مختلف است. این وسیله با لقب‌های «Whiskey» و «Jolly Green II» شناخته می‌شود، اما بیشتر به‌عنوان جانشین HH-۶۰ Pave Hawk شناخته شده است.

مانند Pave Hawk، هلیکوپتر HH-60W Jolly Green II نیز عمدتاً برای مأموریت‌های نجات رزمی طراحی شده، اما انعطاف‌پذیری بلک هاک را حفظ کرده است.

از بسیاری جهات، Jolly Green II را می‌توان نسخه قدرتمندتر و بهتر Pave Hawk دانست، بدون اینکه الزاماً بزرگ‌تر باشد. HH-60W به مجموعه‌ای پیشرفته از تسلیحات و حسگرها مجهز است و مهم‌تر از همه، ظرفیت سوخت خود را بدون استفاده از مخازن سوخت خارجی دو برابر کرده است.

از آنجا که Jolly Green II در واقع نسخه ارتقایافته Pave Hawk محسوب می‌شود، این هلیکوپتر به گیرنده دیجیتال هشدار راداری، نمایشگرهای نقشه متحرک تاکتیکی و سامانه‌های ارتباطی بهبودیافته مجهز شده است.

حتی خروجی موتورهای آن نیز به شکلی طراحی شده‌اند که امضای فروسرخ هلیکوپتر را کاهش دهند؛ زیرا آخرین چیزی که خدمه یک هلیکوپتر نجات می‌خواهند، قفل شدن یک موشک هدایت‌شونده روی وسیله آن‌هاست.

MH-60R Seahawk

در حالی که بلک هاوک پایه ساخت تعداد زیادی از هلیکوپترها شد (که بسیاری از آن‌ها در این مطلب معرفی شده‌اند)، این نسخه‌ها معمولاً فاصله زیادی از طراحی اولیه خود نگرفتند. البته همیشه استثناهایی وجود دارد، مخصوصاً زمانی که یک نسخه برای پرواز در محیطی خاص طراحی شود.

همان‌طور که احتمالاً حدس زده‌اید، MH-60R Seahawk نسخه دریایی طراحی موفق بلک هاوک است. Seahawk برای شکار زیردریایی‌ها و کشتی‌های سطحی دشمن طراحی شده و مانند هر شکارچی قدرتمندی، به مجموعه‌ای گسترده از حسگرهای پیشرفته مجهز است.

MH-60R به رادار چندحالته، دوربین‌های الکترواپتیکی و فروسرخ، سونارهای فروبرنده و بویه‌های صوتی مجهز است. همچنین هر Seahawk مجموعه‌ای از تسلیحات مورد نیاز برای جنگ ضدکشتی و ضدزیردریایی، از جمله اژدرها، را حمل می‌کند.

Seahawkها را می‌توان برای انجام مأموریت‌های مختلف نیز تغییر داد. یکی از نسخه‌ها MH-60S Knighthawk است که برای مأموریت‌های جست‌وجو و نجات و همچنین مقابله با مین‌های دریایی طراحی شده است.

Sikorsky برنامه دارد MH-60R Seahawk را حداقل تا سال ۲۰۴۵ عملیاتی نگه دارد؛ اما همان‌طور که گفته می‌شود، بهترین برنامه‌ریزی‌ها همیشه طبق انتظار پیش نمی‌روند. نیروی دریایی آمریکا اخیراً اعلام کرده قصد دارد در آینده MH-60R Seahawk را با هواگرد عمودپرواز V-۲۸۰ جایگزین کند.

CH-53K King Stallion

با اینکه شاخه‌های مختلف ارتش آمریکا همچنان از چندین هلیکوپتر قدیمی استفاده می‌کنند، اما در واقع تمام هلیکوپترهای فعال، جدیدترین مدل‌های خانواده‌های محصولی قدیمی هستند. فناوری‌ها پیشرفت کرده‌اند، اما نام‌ها و شماره‌های مدل‌ها معمولاً ثابت باقی مانده‌اند. البته بیشتر مواقع.

CH-53K King Stallion بزرگ‌ترین هلیکوپتر نظامی ارتش آمریکا و یک هلیکوپتر سنگین‌بر محسوب می‌شود. این هلیکوپتر عظیم می‌تواند ۲۷ هزار پوند (حدود ۱۲.۲ تن) بار حمل کند؛ ظرفیتی که برای جابه‌جایی هم‌زمان دو خودروی زرهی سنگین HMMWV (هامووی) یا نمونه‌هایی از خودروهای زرهی سبک کافی است.

با این حال، این توانایی چشمگیر همچنان فاصله زیادی با قهرمان فعلی حمل بار سنگین، یعنی Mi-۲۶ دارد. این هلیکوپتر روسی که به معنای واقعی یک «هلیکوپتربر» محسوب می‌شود، می‌تواند وزن حیرت‌انگیز ۴۴ هزار پوند (حدود ۲۰ تن) را جابه‌جا کند. البته رکوردها همه‌چیز نیستند.

اگرچه Mil Mi-۲۶ از نظر قدرت حمل بار خالص برتری دارد، King Stallion در سهولت استفاده مزیت خود را نشان می‌دهد. مانند بسیاری از هلیکوپترهای مدرن سیکورسکی، این هلیکوپتر از کنترل‌های پرواز با سیم استفاده می‌کند که نه‌تنها ایمن‌تر، بلکه دقیق‌تر از کنترل‌های دستی هستند.

لاکهید مارتین اعلام کرده CH-53K می‌تواند در برابر تندبادهای با سرعت ۴۰ گره دریایی (حدود ۷۴ کیلومتر بر ساعت) «به‌صورت دقیق در حالت شناور باقی بماند»؛ قابلیتی که هیچ هلیکوپتر سنگین‌بر دیگری قادر به انجام آن نیست.

نیروی دریایی آمریکا به‌طور گسترده از CH-53K King Stallion برای انتقال تجهیزات از کشتی به ساحل (و بالعکس) و پشتیبانی از عملیات‌های آبی-خاکی و ساحلی استفاده می‌کند.

SB-1 Defiant

ساخت وسایل نقلیه نظامی همیشه به معنی تولید تانک‌ها و هواپیماهای آماده نبرد نیست. گاهی وسایل موجود به‌عنوان بستر آزمایش فناوری‌های جدید برای ماه‌ها یا حتی سال‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند تا پیش از معرفی یک وسیله کاملاً جدید، فناوری‌های آن آزمایش شوند.

SB-۱ Defiant یک هواگرد نمونه اولیه است که از فناوری X2 شرکت سیکورسکی استفاده می‌کند. برخلاف هلیکوپترهای معمولی که دو ملخ اصلی ندارند، SB-۱ و تمام هلیکوپترهای مبتنی بر فناوری X2 دارای سه روتور هستند.

دو روتور در بالای سامانه اصلی هم‌محور قرار گرفته‌اند و در جهت مخالف یکدیگر می‌چرخند. روتور سوم نیز به‌صورت عمود در بخش دم قرار گرفته و مانند ملخ یک زیردریایی عمل می‌کند.

در نتیجه، SB-۱ ظاهری دارد که کمتر شبیه یک هلیکوپتر نظامی واقعی و بیشتر شبیه یک هلیکوپتر اسباب‌بازی خیالی از مجموعه‌هایی مانند «G.I. Joe» یا «M.A.S.K.» است. اما شاید طراحان اسباب‌بازی ایده درستی داشته‌اند.

طبق گفته سیکورسکی، SB-۱ Defiant می‌تواند سریع و در ارتفاع پایین پرواز کند، از آتش دشمن فرار کند و در مناطق پیچیده و دشوار حرکت کند.

Defiant نسبت به هلیکوپتر بلک هاوک عملکرد بسیار بهتری دارد؛ بلک هاوک حداکثر سرعت کروز ۱۶۷ مایل بر ساعت (حدود ۲۶۹ کیلومتر بر ساعت) دارد، در حالی که SB-۱ علاوه بر سرعت بیشتر، برد تقریبی ۹۵۰ مایل (حدود ۱۵۳۰ کیلومتر) آن را دو برابر می‌کند.

با وجود تفاوت چشمگیر در عملکرد، SB-۱ و بلک هاوک مأموریت‌های مشابهی دارند. بلک هاوک میراثی طولانی و قابل اعتماد دارد، اما SB-۱ Defiant ممکن است در نهایت پادشاه فعلی آسمان‌های سیکورسکی را کنار بزند.

S-97 Raider

از آنجا که فناوری X2 متعلق به سیکورسکی است، این شرکت آزادی کامل دارد تا از آن در طراحی‌های مختلف استفاده کند و مشخص شده که مهندسان این شرکت بیش از یک طرح مبتنی بر روتورهای X2 را در برنامه دارند.

S-۹۷ Raider یکی دیگر از نمونه‌های اولیه هلیکوپترهایی است که با فناوری X2 ساخته شده است.

در حالی که Defiant به‌عنوان یک «هلیکوپتر چندمنظوره» طبقه‌بندی می‌شود که برای ورود سریع به منطقه، پیاده کردن سربازان (یا خارج کردن آن‌ها) و خروج سریع طراحی شده، S-۹۷ بیشتر یک وسیله شناسایی محسوب می‌شود.

این هواگرد آزمایشی از همان فناوری استفاده می‌کند تا چابکی بالایی داشته باشد و برای شناسایی اهداف مناسب باشد. البته مانند هر وسیله نظامی خوب، سیکورسکی طراحی S-۹۷ را باز و قابل تغییر نگه داشته تا بتوان از آن برای مأموریت‌های تهاجمی سبک، جست‌وجو و نجات و پشتیبانی هوایی نیز استفاده کرد.

فناوری X2 باعث شده S-۹۷ Raider (و همچنین SB-۱ Defiant) نسبت به دیگر هلیکوپترهای نظامی سریع‌تر و چابک‌تر باشند، اما سامانه روتور این وسیله ترفندهای دیگری نیز دارد.

خلبانان می‌توانند روتور یا ملخ عقبی هلیکوپتر را خاموش کنند تا حالت «Whisper Mode» فعال شود؛ حالتی که به هلیکوپتر اجازه می‌دهد مخفیانه به اهداف احتمالی نزدیک شود.

همچنین می‌توان روتور عقب را در حالت معکوس قرار داد تا سرعت کاهش ارتفاع کم شود. علاوه بر این، S-۹۷ Raider قادر است در حالت شناور با دماغه رو به پایین قرار گیرد؛ قابلیتی که دقیقاً همان چیزی است که از نامش مشخص است و در طراحی‌های معمول روتور هلیکوپترها امکان‌پذیر نیست.

این ویژگی‌ها به طراحی منحصربه‌فرد سه‌روتوره فناوری X2 مربوط هستند، بنابراین احتمالاً در آینده شاهد کاربردهای بیشتری از فناوری سیکورسکی خواهیم بود که از همین قابلیت‌ها استفاده می‌کنند.

Raider X

به‌طور معمول، انتظار می‌رود که طرح‌های اولیه هلیکوپتر یا در نهایت به مدل‌های تولید انبوه تبدیل شوند یا کاملاً کنار گذاشته شوند. با این حال، گاهی نمونه‌های اولیه جای خود را به نمونه‌های اولیه دیگری می‌دهند؛ به‌خصوص زمانی که از فناوری‌هایی مانند سامانه روتور X2 استفاده کنند.

Raider X شرکت سیکورسکی جدیدترین هلیکوپتری است که از فناوری X2 بهره می‌برد. همان‌طور که از نام آن مشخص است، Raider X ادامه‌دهنده مسیر S-۹۷ Raider محسوب می‌شود.

در حالی که S-۹۷ دارای قطر روتور ۳۴ فوت (حدود ۱۰ متر) است، Raider X از روتوری با قطر ۳۹ فوت (حدود ۱۲ متر) بهره می‌برد. این طراحی بزرگ‌تر برای استفاده از یک موتور جدید در نظر گرفته شده است.

اگرچه Raider X و S-۹۲ Raider از نظر فنی دو وسیله مستقل و جداگانه محسوب می‌شوند، وب‌سایت Vertical به نقل از سیکورسکی، نمونه آزمایشی Raider X را «مدلی با مقیاس ۸۰ درصدی» از Raider X توصیف کرده است.

با توجه به توضیحات صفحه اختصاصی Raider X در وب‌سایت Sikorsky/Lockheed Martin، این شرکت‌ها تمام تمرکز خود را روی این پروژه گذاشته‌اند تا هلیکوپتری چندمنظوره و بادوام تولید کنند.

طبق اطلاعات منتشرشده، Raider X با استفاده از برنامه‌های طراحی دیجیتال ساخته می‌شود که هزینه تولید را کاهش می‌دهند و امکان ارتقای سریع‌تر آن را فراهم می‌کنند.

Raider X با در نظر گرفتن پایداری و کاهش هزینه‌های نگهداری طراحی شده است و شامل سامانه‌های پایش خودکار خواهد بود که زمان و هزینه تعمیرات را کاهش می‌دهند.

به جای اینکه هلیکوپترهای Raider X برای انجام تعمیرات از خدمت خارج شوند، این وسیله می‌تواند به خدمه اعلام کند که چه زمانی به تنظیمات، سرویس یا تعمیر نیاز دارد.

با اضافه شدن یک سامانه ماژولار «اتصال و استفاده سریع» که امکان نصب طیف گسترده‌ای از تسلیحات را فراهم می‌کند، به نظر می‌رسد سیکورسکی تلاش دارد Raider X را به نسل بعدی بلک هاوک تبدیل کند.

X-۴۹ Speedhawk و Gen ۲ Turret

اخیراً مقاله‌ای درباره فناوری MATRIX شرکت سیکورسکی منتشر شده است؛ فناوری‌ که قابلیت‌های پرواز خودکار را به هلیکوپترها اضافه می‌کند.

اگرچه این پروژه همکاری مشترک میان سیکورسکی و DARPA است، اما تاکنون MATRIX تنها روی یکی از هلیکوپترهای UH-۶۰ Black Hawk شرکت سیکورسکی نصب شده است. با این حال، این تنها همکاری بین شرکت‌های مختلف برای توسعه فناوری‌های مرتبط با سیکورسکی نیست.

در نگاه اول، ممکن است X-۴۹ Speedhawk شرکت Piasecki با یک هلیکوپتر مجهز به فناوری X2 اشتباه گرفته شود. این وسیله نه‌تنها یکی از عجیب‌ترین هلیکوپترهای نظامی ساخته‌شده است، بلکه یک روتور عقبی دارد که به‌صورت عمود بر دم قرار گرفته است.

اما برخلاف فناوری X2، این هلیکوپتر در بخش بالایی خود از دو روتور هم‌محور و خلاف جهت چرخش استفاده نمی‌کند. Speedhawk تنها یک مجموعه روتور اصلی دارد و به دو بال کوچک در دو طرف بدنه اصلی مجهز است.

این موضوع نمونه‌ای از کپی‌برداری نیست؛ به‌خصوص که Speedhawk پیش از معرفی سامانه X2 وجود داشته است.

Piasecki هلیکوپتر X-۴۹ Speedhawk را با استفاده از بدنه اصلی Sikorsky SH-۶۰ Seahawk تولید می‌کند و به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم برای تحقق این پروژه به فناوری و طراحی سیکورسکی متکی است.

فناوری MATRIX تنها سامانه‌ای نیست که سیکورسکی برای هلیکوپترها توسعه داده است. این شرکت همچنین Gen ۲ Turret را تولید کرده که با نام M-Turret (مخفف Modernized Turret) نیز شناخته می‌شود.

این قطعه برای جایگزینی سامانه قدیمی Target Acquisition Designation Sight یا TADS در هلیکوپتر تهاجمی AH-۶۴ Apache شرکت بوئینگ طراحی شده است.

گفته می‌شود Gen ۲ Turret در شرایط نبرد نسبت به TADS قابل اعتمادتر است و تخمین زده می‌شود بتواند بیش از ۵۰۰ میلیون دلار از هزینه‌های عملیاتی و پشتیبانی ارتش آمریکا کم کند.