«نور»، امیدی که در تاریکی شکل می‌گیرد
«نور» سراغ موضوع سختی رفته است؛ زندگی کودکانی که با سرطان دست‌وپنجه نرم می‌کنند. موضوعی که اگر درست روایت نشود، خیلی راحت می‌تواند تبدیل به یک فیلم بیش از حد غمگین و احساساتی شود. اما «نور» تلاش می‌کند در کنار بیماری، از زندگی و امید هم بگوید.
این فیلم بچه‌ها را فقط به عنوان «بیمار» نشان نمی‌دهد؛ آنها هنوز کودک‌اند و دوست دارند، می‌خندند، می‌ترسند و برای آینده‌شان آرزو دارند. همین موضوع باعث می‌شود ارتباط گرفتن با شخصیت‌ها راحت‌تر شود.
اما به نظرم فیلم در بعضی قسمت‌ها بیش از اندازه روی احساسات حساب می‌کند. وقتی موضوع فیلم به اندازه سرطان سنگین است، لازم نیست همیشه با موسیقی یا اتفاقات تلخ به مخاطب یادآوری کنیم که باید ناراحت شود. بعضی وقت‌ها یک صحنه ساده می‌تواند خیلی بیشتر تأثیر بگذارد.
فیلمنامه در بعضی بخش‌ها می‌توانست شخصیت‌های بچه‌ها را بیشتر بشناساند. اینکه یک شخصیت بیمار است، به‌تنهایی برای ساختن یک شخصیت خوب کافی نیست.
از طرف دیگر، فیلم تلاش خوبی کرده تا در میان فضای سخت داستان، امید را فراموش نکند. این موضوع برای سینمای کودک و نوجوان مهم است؛ چون مخاطب نوجوان قرار نیست فقط با ناراحتی از سالن بیرون بیاید.
مهم‌ترین نکته «نور» این است که یادمان می‌اندازد کودکان مبتلا به سرطان فقط بیمار نیستند. آنها مثل هر کودک دیگری رویا دارند، دوست دارند زندگی کنند و آینده‌ای برای خودشان تصور می‌کنند.
«نور» فیلمی است با یک موضوع مهم و قابل توجه که در بعضی قسمت‌ها موفق و در بعضی بخش‌ها قابل نقد است. شاید اگر فیلم کمی بیشتر به شخصیت‌ها اعتماد می‌کرد و کمتر برای گرفتن احساس از مخاطب تلاش می‌کرد، تأثیرش هم بیشتر می‌شد.
تحلیل از فربد حبیب زادگان، خبرنگار نوجوان سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان
