غذا خوردن در بازه ۸ ساعته چه تأثیری بر حافظه و کاهش وزن دارد؟
نتایج یک مطالعه کوچک نشان میدهد محدود کردن غذا خوردن به بازهای مشخص از روز، علاوه بر کمک به کاهش وزن، ممکن است با بهبود برخی جنبههای حافظه و تواناییهای شناختی در زنان میانسال و سالمند همراه باشد.
پژوهشگران دانشگاه راتگرز در ایالت نیوجرسی آمریکا دریافتند زنانی که ضمن کاهش کالری دریافتی، تمام وعدههای غذایی خود را در فاصلهای حدود هشت تا ۹ ساعت مصرف میکردند و تقریباً چهار ساعت پیش از خواب دست از غذا خوردن میکشیدند، پس از شش ماه در برخی آزمونهای شناختی عملکرد بهتری داشتند.
پژوهشهای پیشین نشان دادهاند که کاهش وزن و بهبود سلامت متابولیک ممکن است با کاهش سرعت برخی تغییرات شناختی مرتبط با افزایش سن همراه باشد.
زوال عصبی به از دست رفتن تدریجی سلولهای عصبی و عملکرد آنها گفته میشود؛ فرایندی که میتواند به مغز آسیب برساند و در بیماریهایی مانند آلزایمر و دیگر انواع زوال عقل نقش داشته باشد.
پژوهشگران دانشگاه راتگرز بررسی کردند که آیا زمانبندی غذا خوردن، جدا از کاهش کالری و وزن، میتواند تأثیر بیشتری بر تواناییهای شناختی داشته باشد یا خیر.
در این مطالعه، ۴۷ زن ۵۰ تا ۷۹ ساله شرکت داشتند که بر اساس معیارهای پزشکی دارای اضافهوزن یا چاقی شناخته میشدند.
نیمی از شرکتکنندگان میزان کالری روزانه خود را حدود ۵۰۰ کالری کاهش دادند و اجازه داشتند فقط در بازهای مشخص، تقریباً از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر، غذا بخورند.
میانگین پنجره غذا خوردن این گروه روزانه ۸.۲ ساعت بود. به عبارت دیگر، آنها تمام وعدهها و میانوعدههای خود را در همین مدت مصرف میکردند و پس از حدود ساعت ۶ عصر دیگر چیزی نمیخوردند.
این زنان پس از شش ماه بهطور متوسط ۶.۸ کیلوگرم وزن کم کردند.
نیم دیگر شرکتکنندگان نیز کالری روزانه خود را به همان میزان، یعنی حدود ۵۰۰ کالری، کاهش دادند؛ اما میتوانستند وعدههایشان را در یک بازه معمولیتر و طولانیتر، با میانگین ۱۲.۳ ساعت در روز، مصرف کنند.
این گروه نیز پس از شش ماه بهطور متوسط تقریباً همان ۶.۸ کیلوگرم وزن کم کرد.
زنانی که تمام غذای خود را در بازه هشت تا ۹ ساعته مصرف کرده و تا حدود ساعت ۶ عصر دست از خوردن کشیده بودند، در آزمونهای مربوط به حافظه و حل مسئله امتیازهای بالاتری به دست آوردند.
پژوهشگران گفتند این نتایج میتواند نشان دهد که کاهش تعداد ساعات غذا خوردن در طول روز، مزایایی فراتر از کاهش وزن دارد. آنها مطرح کردند که شاید بتوان با محدود کردن غذا خوردن به ساعات کمتری از روز، برخی عوامل مرتبط با خطر زوال شناختی را بهبود بخشید.
با این حال، میان دو گروه در آزمونهای مربوط به انجام همزمان چند کار و سرعت واکنش، تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد.
دکتر سو شپسیس، استاد دانشگاه راتگرز و سرپرست این مطالعه، گفت کاهش وزن بهتنهایی میتواند از بخشی از افت تواناییهای شناختی مرتبط با افزایش سن جلوگیری کند.
با این حال، به گفته او، دادههای تازه نشان میدهند توقف غذا خوردن چهار ساعت پیش از خواب و محدود کردن مصرف غذا به هشت تا ۹ ساعت در روز، در مقایسه با پنجره معمول ۱۲ ساعته، ممکن است مزایای بیشتری داشته باشد.
پژوهشگران احتمال دادهاند که زمانبندی وعدههای غذایی از طریق تأثیر بر ریتم شبانهروزی بدن، بر سلامت مغز اثر بگذارد.
خوردن غذا در ساعات پایانی شب میتواند پیامهایی متناقض به ساعت زیستی بدن بفرستد. بدن ممکن است از یک سو برای خواب آماده شود، اما از سوی دیگر ناچار باشد فرایند هضم و تنظیم قند خون را ادامه دهد.
محدود کردن غذا خوردن به ساعات روز و متوقف کردن آن چند ساعت پیش از خواب ممکن است به هماهنگی بهتر متابولیسم با ریتم طبیعی بدن کمک کند.
با این حال، این مطالعه تنها روی ۴۷ زن انجام شده و نتایج آن هنوز اثبات نمیکند که چنین الگویی بهطور مستقیم خطر ابتلا به زوال عقل را کاهش میدهد. یافتههای جدید در کنفرانس سالانه انجمن تغذیه آمریکا ارائه شدهاند و برای تأیید آنها به پژوهشهای بزرگتر و طولانیمدت نیاز است.
